enveloppe zoeken

Met het Dierenriemmodel duidt Jeroen Visbeek de geest van de tijd met de cyclus van de twaalf dierenriemtekens. Het is een universeel levensverhaal met een geboorte, groei, volwassenheid, ouderdom; in Ram wordt iets geboren, in Stier gaat het aarden, Tweelingen is de leertijd enzovoort ... tot en met het sterven in Vissen. Dit levensverhaal is hier te lezen voor uiteenlopende onderwerpen.

⚠ De url van de opgevraagde pagina is gewijzigd naar
tijdgeest.eu/dierenriemmodel/hoofdrol

Het tijdgeestmodel


Tijdgeest jaarritme
De astrologische maand van 21 maart tot 20 april is een Ramtijdperk. De sfeer van de tijd is dan Ram: ontwaken
Op 21 maart ontwaakt de natuur met de lente.
Mozes met de tien geboden
Tijdgeest precessie
Het tijdperk 2171-16 v.Chr. is een Ramtijdperk. De sfeer van de tijd is dan Ram: ontwaken.
foto met zonsopkomst
Tijdgeest dag-nachtritme
6 - 8 uur 's ochtends is een Ramtijdperk. De sfeer van de tijd is dan Ram: ontwaken.
Met het ochtendgloren begint een nieuwe dag.

Wanneer de zon opkomt heeft de tijd een bepaalde sfeer: ontwaken. Het licht verdringt de duisternis, de vogels gaan fluiten, de ochtendmist trekt weg en een nieuwe dag wordt geboren. De geboorte is typisch voor Ram. Voor astrologen is de tijd tussen zes en acht uur ’s ochtends dan ook een Ramtijdperk; de sfeer van de tijd is dan Ram. Ook het begin van de lente is een Ramtijdperk. Naast de dag en het jaar kent de astrologie ook langere tijdperken. Deze duren 26.000 jaar en zijn verdeeld in twaalf 2000-jarige tijdperken met elk een eigen sfeer. Nu leven we in het Vissentijdperk; de sfeer van de tijd is Vissen. Het hulpvaardige en spirituele van Vissen uit zich in het christendom. Waarom is de sfeer van de tijd voor velen zo moeilijk te doorzien?

Het christendom heeft veel voortgebracht wat helemaal niet met Vissen kan worden gerijmd. Zo kloppen bijvoorbeeld de vele oorlogen die in naam van Christus zijn gevoerd niet met het vredelievende karakter van Vissen. Sinds de Renaissance is de christelijke geloofsleer langzaam verdrongen door de humanistische levensvisie. Tegenwoordig lijkt de vrije mondige burger zich weinig meer aan te trekken van de woorden van de paus. God hebben we met de voortschrijdende wetenschap niet meer nodig te hebben als verklaring van bovennatuurlijke zaken. Met de informatie- en gentechnologie speelt de mens zelf voor God. Het astrologische model lijkt zo niet te kloppen omdat de rol van het christendom steeds zwakker wordt terwijl we in de eindtijd van het christendom leven. Veel mensen kunnen niet geloven dat de tijd een bepaalde sfeer heeft welke met de astrologie kan worden geduid. Waarom is de tijdgeest zo moeilijk te zien?

Laat ik beginnen met de link tussen Vissen en het christendom. De christelijke deugden van naastenliefde en nederigheid sluiten naadloos aan bij het karakter van Vissen. Vissen zoekt eenzaam naar verlichting en verlossing. Net als Christus wil Vissen zich opofferen omdat hij gelooft dat hij terug moet keren naar God. Eigenlijk is het bizar dat een geloof dat het lijden verheerlijkt aansloeg in het Romeinse Rijk. In die tijd vochten mannen voor het heldendom en de eer. Het moet ongelofelijk moeilijk voor hen zijn geweest om te geloven in de kracht die zelfopoffering heet. De Joden zagen in die ‘slappe’ Jezus niet de verwachte Messias. Een koning die zich laat nagelen aan het kruis was een verliezer. Dat later het christendom overwon op het heidendom is een ‘bewijs’ dat Vissen al tweeduizend jaar de tijdgeest domineert.

Toch geeft dit bekende verhaal nog geen bevredigend antwoord op de hierboven genoemde bezwaren. Iets lijkt de Vissensfeer te verstoren waardoor we het moeilijk kunnen zien. Een eerste dwarsligger is de astrologie zelf. In 2140 volgt het Watermantijdperk op het Vissentijdperk. Deze overgang verloopt heel vloeiend. Dit komt door de astrologische principes welke achter de tijdperken schuilen. Het Vissenprincipe - de motor van het Vissentijdperk - vloeit langzaam over in het Watermanprincipe. In het jaar 2140 wordt het Watermanprincipe sterker dan het Vissenprincipe en begint het Watermantijdperk.

Door de langzame overgang bepalen Vissen én Waterman nu samen de tijdgeest. Waterman gelooft niet in een irrationele God maar gelooft in de mens zelf. Met zijn verstand kan de mens een paradijs op de aarde maken. Waterman wil vrijheid, gelijkheid en broederschap: de drie pijlers van de democratische samenleving. Waterman maakt een model voor een betere toekomst: de ideologie. Religie vindt Waterman opium voor het volk. Op deze manier dwarsboomt de rationale Waterman het irrationele geloof van Vissen waardoor het moeilijker wordt om onze tijd te bestempelen als typisch Vissen.

grafiek astrologische principes

De tijdperken zijn een uiting van de astrologische principes. Het sterkste principe bepaalt het tijdperk. De principes vloeien langzaam in elkaar over waardoor de tijdgeest altijd een mengeling is van twee principes.

Maar er was een tijd waarin Vissen heer en meester was over de tijdgeest. Dit waren de Middeleeuwen welke liepen van 500 tot 1500. Toen domineerde het christendom inderdaad de tijdgeest … of toch niet?

Elke historicus kan een bepaalde bril opzetten en tot de conclusie komen dat bijvoorbeeld ‘in de Middeleeuwen de aandacht juist niet op het hiernamaals was gericht’ of dat ‘de Renaissance een continuering was van het middeleeuwse denken’. Soms gaan de onderzoekers nog verder en beweren zij dat de Middeleeuwen of Renaissance überhaupt niet bestaan omdat er veel meer pluriformiteit in die tijd was welke niet onder één noemer is te brengen. De recente discussie in de Nederland over de Gouden Eeuw is hier een voorbeeld van.

Eigenlijk is alles er altijd. Ik kan een boek schrijven over de Middeleeuwen waarin ik met veel argumenten de stelling kan verdedigen dat men in de Middeleeuwen helemaal niet op het hiernamaals was gericht maar juist op het aardse. Zo vochten veel kruisridders voor geld en eer en dat valt niet te rijmen met Vissen die eenzaam naar verlichting en verlossing zoekt. De middeleeuwse mens was ridder (Ram) boer (Stier) marskramer (Tweelingen) godvruchtig (Kreeft) koning (Leeuw) ambachtsman (Maagd) inquisiteur (Weegschaal) alchemist (Schorpioen) zendeling (Boogschutter) horige (Steenbok) filosoof (Waterman) en monnik (Vissen). Als alles er altijd is, bestaat er dan zoiets als een tijdgeest en hoe valt deze dan te lezen?

Het antwoord op de eerste vraag beantwoord ik natuurlijk met ja. Voor het lezen van de tijdgeest kijk ik naar de mode welke ook een uiting is van de tijdgeest. Als je elke vijf jaar een foto neemt van een drukke winkelstraat zie je dat steeds een grote meerderheid van de mensen min of meer dezelfde kleren draagt. Maar wat op zo’n foto ook opvalt is dat een paar mensen de laatste mode draagt. Kijk, dat zijn de ‘uitverkoren mensen’. Zij trekken de kar van de tijdgeest. Zij zorgen voor vernieuwing en verandering van de mensheid.

  • 10 procent trekt de kar
  • 80 procent zit op de kar
  • 10 procent remt de kar

 

tekening dierenriemtekens op de levensweg

In het 2000-jarige Vissentijdperken trekt Vissen de kar. De Vissenmens bepaalt de tijdgeest. Maagd staat in oppositie met Vissen en remt de kar.

Slechts enkelen kleuren de tijd. Zij trekken de kar. Zo heeft onderzoek aangetoond dat een klein aantal soldaten daadwerkelijk effectief vecht in een oorlog. De rest ‘doet maar wat’. Het is vaak maar een zeer klein groepje die de sfeer bepaald voor de rest. De communistische revolutie in Rusland werd bepaald door nog geen 20.000 fanatieke kameraden. In het voetbal verpesten een paar honderd raddraaiers het voor de duizenden voetballiefhebbers. En een honderdtal drugsgebruikers zijn aansprakelijk voor het gros van de kleine criminaliteit. Wat maakt die kleine groep mensen zo bijzonder?

Alle soorten mensen zijn ten alle tijden aanwezig. Je hebt altijd en overal actieve, passieve, gevoelige, slimme mensen, je hebt praters, doeners, denkers enzovoort. In principe volgen de meeste mensen de hoofdstroom. Maar door de steeds veranderende tijdgeest wordt een kleine groep mensen geactiveerd; zij komen in de schijnwerpers te staan. Hún ‘dingetje’ is ineens hot. In een Vissentijdperk komen de dromers, de alcoholisten, verslaafden, dieven, kluizenaars, de mensen die verlichting en verlossing zoeken in de schijnwerpers te staan. Hun zoektocht naar verlichting en verlossing komt in de geschiedenisboeken. ‘Oh, wat was de mens in de Middeleeuwen toch gericht op het hiernamaals’, zeggen we nu. Grote onzin kan je zeggen, de meerderheid deed ‘zijn dingetje’. Ze waren ridder of boer en hadden gewoon hun leventje met hun dagelijkse beslommeringen. Net zoals nu de grote meerderheid gewoon in de kapitalistische mallemolen meedraait. Maar omdat de tijdgeest in de Middeleeuwen op volle kracht in Vissen stond waren de schijnwerpers op de Vissenmensen gericht. Eén op de twaalf mensen is een Vissenmens. Terwijl de elf andere mensen passief naar het podium keken was Vissen in de Middeleeuwen de sterspeler. Het Vissenprincipe was toen heer en meester en daarom gaat de aandacht uit naar die paar heiligen, die kleine groep monniken die zo hun stempel hebben gedrukt op de tijdgeest.

Hier ligt de moeilijkheid bij het aanvoelen van de tijdgeest. Net als de geschiedschrijver kan men altijd weer met vele tegenargumenten komen dat deze typering over de Middeleeuwen niet klopt. Het antwoord ligt in het onderscheid dat gemaakt moet worden tussen de maalstroom van gebeurtenissen die overal en altijd gebeuren en datgene wat boven het maaiveld uitsteekt en veranderingen in gang zet welke later gemeengoed worden. Onze moderne samenleving is doordrenkt met de christelijke deugden. We slaan elkaar de hersens niet meer in en we helpen de zwakken. Dit is het resultaat van Vissen die tweeduizend jaar aan de kar van de tijdgeest heeft getrokken.

Je hebt altijd vage mensen die eenzaam op zoek zijn naar verlichting, die zeggen dat je moet geloven in het Al. Maar wanneer de tijdgeest in Vissen staat, luistert ineens de massa naar wat deze Vissenmens te zeggen heeft. Dan trekt  Vissen de kar en bepaalt zij de sfeer van de tijd.

Kruisiging Christus van Caravaggio

Een Vissenmens gelooft dat zij door bescheidenheid, het vergeven van de zondes, naastenliefde en zelfopoffering één kan worden met het Goddelijke Geheel.

Jeroen Visbeek, 2005, herzien november 2019

disclaimer en privacy Contact website bijgewerkt: 15 november 2019