Zoeken Contact

Artikelen van Jeroen Visbeek

De meeste getoonde artikelen zijn fragmenten uit mijn boeken. De biografieën zijn volledig opgenomen op deze website. De artikelen over de tijdgeest van onze cultuur (links of boven) vormen de kern van mijn boodschap en is de reden waarom ik deze site heb opgezet.

In de artikelen over het levensritme projecteer ik de twaalf levensfases van de cyclus van de twaalf dierenriemtekens op verschillende entiteiten. Met de precessiebeweging van de aarde verbind ik jaartallen aan deze twaalf levensfases en zodoende kom ik uit op mijn model over de tijdgeest over onze cultuur.

Gaandeweg heb ik mijn inzichten verbreed naar andere typologieën voor persoonlijkheidskenmerken en toen ik zich naar een onderlegger kwam ik uit op de numerologie en zodoende concludeerde ik dat de typologie met twaalf sterrenbeelden het sluitstuk is van twaalf systemen. Dit idee vormt de basis voor mijn boek over De universele levenscyclus.

In de hoofdrol


Tijdgeest van het jaarritme
De 'maand' van 21 maart tot 20 april is in de astrologie een ramtijdperk. De sfeer van de tijd is dan ram: ontwaken
Op 21 maart ontwaakt de natuur met de lente.
Mozes met de tien geboden
Tijdgeest van de precessie
Het tijdperk 2190 vC- 20 v.Chr. is een ramtijdperk. De sfeer van de tijd is dan ram: ontwaken.
foto met zonsopkomst
Tijdgeest van het dagritme
De tijd van 6 tot 8 uur 's ochtends is een ramtijdperk. De sfeer van de tijd is dan ram: ontwaken.
Met het ochtendgloren begint een nieuwe dag. Ram knalt met zijn onstuimige energie door de nacht.

Wanneer de zon opkomt heeft de tijd een bepaalde sfeer: ontwaken. Het licht verdringt de duisternis, de vogels gaan fluiten, de ochtendmist trekt weg en een nieuwe dag wordt geboren. De geboorte is typisch voor het sterrenbeeld ram. Voor astrologen is de tijd tussen zes en acht uur ’s ochtends dan ook een ramtijdperk; de sfeer van de tijd is dan ram. Ook de geboorte van het nieuwe jaar bij het begin van de lente is een ramtijdperk. Als astrologie zo eenvoudig zou zijn, zou iedereen er in geloven. Zelfs de bond tegen de kwakzalverij zal hier nog in meegaan.

Naast de dag en het jaar kent de astrologie ook langere tijdperken. Deze duren 26.000 jaar en zijn verdeeld in twaalf tweeduizendjarige tijdperken met elk een eigen sfeer. Nu leven we in het vissentijdperk; de sfeer van de tijd is vissen. Het hulpvaardige en spirituele van vissen uit zich in het christendom. Dit verhaal is moeilijker te verkopen.

Het christendom heeft immers veel voortgebracht wat helemaal niet met vissen kan worden gerijmd. Zo kloppen bijvoorbeeld de vele oorlogen die in naam van Christus zijn gevoerd niet met het vredelievende en passieve karakter van vissen. Sinds de Renaissance is Christus langzaam verdrongen door de mens zelf. In onze democratie lijkt de mondige vrije burger zich weinig meer aan te trekken van de boodschap van Christus. God lijken we met de voortschrijdende wetenschap niet meer nodig te hebben. Met de gentechnologie speelt de mens zelf voor God. Het astrologische model lijkt zo niet te kloppen. Hoezo, “vissen bepaalt met het christendom de sfeer van de tijd?” Veel mensen kunnen niet geloven dat de tijd een bepaalde sfeer heeft welke met de astrologie kan worden geduid. Waarom is de tijdgeest zo moeilijk te zien?

Laat ik eerst beginnen met het-waarom astrologen vissen verbinden aan het christendom. De naastenliefde en nederigheid van het christendom sluiten naadloos aan op het karakter van vissen. Vissen zoekt eenzaam naar verlichting en verlossing. Zij wil zichzelf oplossen in het Grote Geheel. Net als Christus wil vissen zich opofferen omdat zij gelooft dat zij terug moet keren naar God. Eigenlijk is het bizar dat een geloof dat het lijden verheerlijkt, dat zegt dat je nederig moet zijn, aansloeg in het Romeinse Rijk. In die tijd vochten mannen voor het heldendom en de eer. Het moet ongelofelijk moeilijk voor hen zijn geweest om te geloven in de kracht die zelfopoffering heet. De joden zagen in die ‘slappe’ Jezus niet de verwachtte Messias. Een koning die zich laat nagelen aan het kruis! Dat later het christendom overwon op het heidendom is een ‘bewijs’ dat de zachte vissen al 2000 jaar de tijdgeest domineert.

De tijdperken zijn een uiting van de astrologische principes. Het sterkste principe bepaalt het tijdperk. De principes vloeien langzaam in elkaar over waardoor de tijdgeest altijd een mengeling is van twee principes.

Toch geeft dit bekende verhaal nog geen bevredigend antwoord op de genoemde bezwaren. Iets lijkt de vissensfeer te verstoren waardoor we het moeilijk kunnen zien. Een eerste dwarsligger is de astrologie zelf. In 2150 n.Chr. volgt het watermantijdperk op het vissentijdperk. Deze overgang gaat niet zwart-wit maar heel vloeiend. Dit komt door de astrologische principes welke achter de tijdperken schuilen. Het vissenprincipe - de motor van het vissentijdperk - vloeit nu heel langzaam over in het watermanprincipe. In het jaar 2150 n.Chr. wordt het watermanprincipe sterker dan het vissenprincipe en begint het watermantijdperk.

Door deze langzame overgang bepalen vissen én waterman nu samen de tijdgeest. Waterman gelooft niet in een irrationele God maar gelooft in de mens zelf. Met zijn verstand kan de mens een paradijs op de aarde zelf maken. Waterman wil vrijheid, gelijkheid en broederschap: de drie pijlers van de democratie. Hij maakt een utopisch model voor een betere toekomst: de ideologie. Religie vindt waterman opium voor het volk. Op deze manier dwarsboomt hij het geloof van vissen waardoor het moeilijker wordt om onze tijd te bestempelen als typisch vissen.

Maar er was een tijd waarin vissen heer en meester was over de tijdgeest. Dit waren de Middeleeuwen welke liepen van 500 tot 1500. Toen domineerde het christendom inderdaad de tijdgeest … of toch niet?

De moderne historicus die dieper en breder in de historische feiten gaat zoeken concludeert meestal dat de stelling ‘in de Middeleeuwen was de aanacht op het hiernamaals gericht’ of ‘in de Renaissance verloste men zich van het middeleeuwse denken’ een veel te enge samenvatting is. De geschiedenis is immers veel genuanceerder en complexer dan deze clichés. Soms gaan de onderzoekers zelfs nog verder. Zij schrijven dat de Middeleeuwen of de Renaissance eigenlijk überhaupt niet bestaan hebben omdat er veel meer pluriformiteit in die tijd was die niet onder één noemer is te brengen. Vissen bepaalde niet de tijdgeest maar alle tekens spelen hun rol.

Eigenlijk is alles er altijd al. Ik kan een heel boek schrijven over de Middeleeuwen waarin ik met veel argumenten de stelling kan verdedigen dat men in de Middeleeuwen helemaal niet op het hiernamaals was gericht maar juist op het aardse. Zo vochten de kruisridders voor geld en hun eer. Dit valt niet te rijmen met vissen die eenzaam naar verlichting en verlossing zoekt. De middeleeuwse mens was ridder (ram) boer (stier) marskramer (tweelingen) godvruchtig (kreeft) koning (leeuw) ambachtsman (maagd) inquisiteur (weegschaal) alchemist (schorpioen) zendeling (boogschutter) horige (steenbok) filosoof (waterman) en monnik (vissen) . Als alles er altijd is, bestaat er dan zoiets als een tijdgeest en hoe werkt deze dan?

Het antwoord op de eerste vraag beantwoord ik natuurlijk met ja. Voor het antwoord op de tweede vraag kijk ik naar de mode welke ook een uiting is van de tijdgeest. Als je elke vijf jaar een foto neemt van een drukke winkelstraat zie je dat steeds een grote meerderheid van de mensen min of meer dezelfde kleren draagt. Maar wat op zo’n foto ook opvalt is dat een paar mensen de laatste mode draagt. Kijk, dat zijn de ‘uitverkoren mensen’. Zij trekken de kar van de tijdgeest. Zij zorgen voor vernieuwing en verandering van de mensheid.

tekening dierenriemtekens op de levensweg

Men zegt wel eens: 10 procent trekt de kar, 80 procent zit op de kar, 10 procent remt de kar.
In het 2000-jarige vissentijdperken met de Middeleeuwen als hoogtepunt, trekt vissen de kar. De vissenmens stond toen in de belangstelling en bepaalde de tijdgeest. Maagd staat in oppositie met vissen en remde de kar.

Slechts enkelen geven kleuren de tijd. Zij trekken de kar. Zo heeft onderzoek aangetoond dat een klein aantal soldaten daadwerkelijk effectief vecht in een oorlog. De rest ‘doet maar wat’. Het is vaak maar een zeer klein groepje die de sfeer bepaald voor de rest. Een ander voorbeeld hiervan is het voetbalvandalisme; een paar honderd raddraaiers verpesten het voor de duizenden voetballiefhebbers. En een honderdtal drugsgebruikers zijn aansprakelijk voor het gros van de kleine criminaliteit. Wat maakt die kleine groep mensen zo bijzonder?

Alle soorten mensen zijn ten alle tijden aanwezig. Je hebt altijd en overal actieve, passieve, gevoelige, slimme mensen, je hebt praters, doeners, denkers enzovoort. In principe doet de grijze massa ‘zijn dingetje’. Maar door de steeds veranderende tijdgeest wordt er een kleine groep mensen extra geactiveerd; ze komen in de schijnwerpers te staan. Hún ‘dingetje’ is ineens hot. In een vissentijdperk komen de dromers, de alcoholisten, de verslaafden, de dieven, de kluizenaars, de mensen die verlichting en verlossing zoeken in de schijnwerpers te staan. Hun zoektocht naar verlichting en verlossing komt in de geschiedenisboeken. “Oh, wat was de mens in de Middeleeuwen toch gericht op het hiernamaals”, zeggen we nu. Grote onzin kan je zeggen, de meerderheid deed ‘zijn dingetje’. Ze waren ridder of boer en hadden gewoon hun leventje met hun dagelijkse beslommeringen. Net zoals nu de grote meerderheid gewoon in de kapitalistische mallemolen meedraait. Maar omdat de tijdgeest in de Middeleeuwen op volle kracht in vissen stond waren de schijnwerpers op de vissenmensen gericht. Eén op de twaalf mensen is een vissenmens. Terwijl de elf andere mensen passief naar het podium keken was vissen in de Middeleeuwen de sterspeler. Het vissenprincipe was toen heer en meester en daarom gaat de aandacht uit naar die paar heiligen, die kleine groep monniken die zo hun stempel hebben gedrukt op de tijdgeest.

Hier ligt de moeilijkheid bij het aanvoelen van de tijdgeest. Net als de geschiedschrijver kan men altijd weer met vele tegenargumenten komen dat deze typering over de Middeleeuwen niet klopt. Het antwoord ligt in het onderscheid dat gemaakt moet worden tussen de maalstroom van gebeurtenissen die overal en altijd gebeuren en datgene wat boven het maaiveld uitsteekt en veranderingen in gang zet welke later gemeengoed worden. Onze moderne samenleving is doordrenkt met de christelijke deugden. We slaan elkaar de hersens niet meer in en we helpen de zwakken. Dit is het resultaat van vissen die 2000 jaar aan de kar van de tijdgeest heeft getrokken.

Je hebt altijd vage mensen die eenzaam op zoek zijn naar verlichting, die zeggen dat je moet geloven in het Al. Maar wanneer de tijdgeest in vissen staat, luistert ineens de massa naar wat deze vissenmens te zeggen heeft. Dan trekt vissen de kar en bepaalt zij de sfeer van de tijd.

Kruisiging Christus van Caravaggio

Een vissenmens gelooft dat zij door bescheidenheid, het vergeven van de zondes, naastenliefde en zelfopoffering één kan worden met het Goddelijke Geheel.

Jeroen Visbeek, april 2005

 Geef je oordeel over dit artikel 
Nog geen stemmen uitgebracht
 Plaats een reactie 

nog 993 tekens van de 1000 te gaan
Spamcontrole: hoeveel is negen gedeeld door drie
Reacties

disclaimer privacywebsite bijgewerkt: 10 augustus 2018